Lipiec 18, 2016

W związku z nadchodzącymi Światowymi Dniami Młodzieży, Helsińska Fundacja Praw Człowieka i kilkadziesiąt organizacji pozarządowych wystosowało list do papieża Franciszka. Zaapelowaliśmy o zajęcie przez Papieża, znanego ze swojego zdecydowanego poparcia dla praw człowieka oraz olbrzymiej empatii wobec osób znajdujących się w trudnej sytuacji, o zajęcie podczas tego niezwykle ważnego dla milionów ludzi wydarzenia stanowiska w sprawie mowy nienawiści.

Mowa nienawiści jest problemem szczególnie mocno dotykającym ludzi młodych. To oni są najczęściej jej ofiarami, ale również młodzi ludzie najczęściej ją stosują i najczęściej spotykają się z mową nienawiści skierowaną wobec innych osób. Ważne jest mówienie o tym problemie, zajmowanie się nim przez osoby mające wpływ na młodych ludzi. Gorąco liczymy na zainteresowanie głowy Kościoła tym ważnym tematem.

Zachęcamy do zapoznania się z treścią listu.

Kwiecień 19, 2016

Wiesz, że osoba z Twojego otoczenia padła ofiarą hejtu? Oto, co możesz zrobić:

1. Zainicjuj rozmowę na ten temat.
Zapytaj tę osobę, czy nie chciałaby Ci o czymś opowiedzieć. Powiedz, że może liczyć na Twoją pomoc, jeżeli będzie jej potrzebaować.

2. Jeżeli wie, że padła ofiarą hejtu, wysłuchaj wszystkiego, co ma do powiedzenia.
Nie oceniaj, w tym momencie ważne jest jej dobro, a nie Twoje zdanie na temat tej sytuacji. Powstrzymaj się więc od oceniających pytań takich jak: „czy musiałeś/aś robić to w ten sposób?”, „nie wiedziałaś/eś, że takie zachowanie może prowokować?”, „po co Ci to było?”. W takiej chwili liczy się komfort osoby, która doświadczyła agresji, a nie Twoje zdanie na temat tej sytuacji. Pokieruj rozmową tak, by poznać cały kontekst sprawy oraz by ustalić, z jakiego rodzaju hejtem macie do czynienia. Oceń, czy istnieje ryzyko, że hejt przerodzi się w inne formy agresji.

3. Jeżeli osoba nie wie, że padła ofiarą hejtu (np. w Internecie krążą treści na jej temat, ale są udostępniane na stronach, których ta osoba nie odwiedza), wspomnij o tym, że widziałeś pewne materiały, które powinna zobaczyć ze względu na to, że jej dotyczą.
Upewnij się, że podczas prezentacji treści nieprzyjemnych dla tej osoby jesteś w stanie zapewnić jej możliwie jak najbardziej komfortową atmosferę (zaproponuj coś do picia, usiądźcie wygodnie, zachowuj kontakt wzrokowy, udziel potrzebnego wsparcia i jeśli będzie to potrzebne, stwórz przestrzeń, w której będzie mogła pobyć sama).

4. Skontaktujcie się z organizacją pomagającą osobom doświadczającym hejtu lub mowy nienawiści.
Zastanówcie się, czy i jakie kroki prawne jesteście w stanie podjąć, ale przede wszystkim zareagujcie. Zabezpieczcie dowody i postarajcie się, by niepożądane treści zniknęły z Internetu.

Skorzystajcie z poniższych wskazówek:

  • Zrób zrzut ekranu (PrtScr lub CMD+shift+3 na Macu).

Śledczy będą mieli możliwość wglądu do zgłaszanej treści nawet wtedy, gdy zostanie ona usunięta – dotyczy to szczególnie treści zamieszczanych w portalach społecznościowych lub na stronach, które są na bieżąco moderowane. Zadbaj o to, by na grafice powstałej po zrobieniu zrzutu ekranu adres URL strony był widoczny w całości. Na wszelki wypadek zapisz go oddzielnie. Jeżeli materiału jest dużo, warto rozważyć zapisanie strony do formatu PDF – taka opcja dostępna jest w wielu przeglądarkach.

  • Poproś administratora strony lub portalu o usunięcie treści.

W przypadku treści umieszczanych na tradycyjnych stronach internetowych skuteczną metodą zgłoszenia obraźliwych treści jest wiarygodna wiadomość wysłana do administratora – wzór do ściągnięcia na naszej stronie. Do zgłaszania treści na portalach społecznościowych służy tzw. „report button”. O tym, jak zgłaszać obraźliwe treści na największych portalach społecznościowych, dowiesz się z materiałów edukacyjnych, które przygotowaliśmy.

  • Zgłoś sprawę organom ścigania.

Warto wówczas powołać się na konkretny przepis prawa.

W przypadku ataków skierowanych wobec konkretnej osoby, zastosowanie może mieć jeden z następujących artykułów kodeksu karnego:

  • art. 190 – groźba karalna;
  • art. 190a – podszywanie się pod inną osobę w celu wyrządzenia szkody majątkowej lub osobistej (dotyczy np. zakładania fałszywych profili w portalach społecznościowych);
  • art. 212 – zniesławienie (dotyczy rozpowszechniania fałszywych informacji);
  • art. 216 – zniewaga (dotyczy rozpowszechniania obraźliwych informacji na temat danej osoby, kierowania wyzwisk pod jej adresem).

Karalne jest również nakłanianie do popełnienia przestępstwa:

  • art. 18 §2 KK – dotyczy podżegania konkretnej osoby do popełnienia czynu zabronionego;
  • art. 255 KK – dotyczy publicznego nawoływania do popełnienia przestępstwa oraz publicznego pochwalania przestępstwa.

Jeżeli dochodzi do znieważenia osoby ze względu na przynależność rasową, narodową, etniczną czy wyznaniową lub mamy do czynienia z nawoływaniem do nienawiści na tym tle, zastosowanie mogą mieć również:

  • art. 256 KK – dotyczy publicznego propagowania totalitarnego ustroju państwa oraz nawoływania do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość;
  • art. 257 KK – dotyczy publicznego znieważania lub naruszenia nietykalności cielesnej grupy osób lub osoby z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu bezwyznaniowości.

Jeżeli treść hejtu umieszczana jest w przestrzeni publicznej i ma on charakter wulgarny, autora treści można podciągnąć do odpowiedzialności na podstawie art. 141 Kodeksu wykroczeń, dotyczącego umieszczania w miejsc publicznym nieprzyzwoitego ogłoszenia, napisu lub rysunku. Artykuł ten dotyczy również używania wulgarnych słów i wyzwisk.

Jeżeli w bliską Ci osobę kierowane są groźby (zwłaszcza wtedy, kiedy osoby, które kierują je w jej stronę, utrzymują, że wiedzą, gdzie mieszka lub zdradzają inne szczegóły wskazujące na to, że dysponują pogłębioną wiedzą na temat życia bliskiej Ci osoby), ma prawo wystąpić o ochronę osobistą. Ze stosownym wnioskiem należy zwrócić się do komendanta wojewódzkiego policji (w przypadku Warszawy – do Komendanta Stołecznego Policji). Wzór wniosku o ochronę znajdziesz na naszej stronie.

Jeżeli możesz, wyręcz swojego znajomego w obowiązku osobistego stykania się z hejtem pod własnym adresem – zaproponuj pomoc w sortowaniu i archiwizacji jego e-mailowej korespondencji, aby ograniczyć jego kontakt z hejterskimi wiadomościami.

Pozostańcie w stałym kontakcie. Zaproponuj znajomemu skorzystanie z pomocy psychologicznej. Daj mu przestrzeń, ale nie zostawiaj go z tym problemem samego! Nawet jeśli sprawa trochę ucichnie, on ciągle potrzebuje Twojego wsparcia.


 

Skrócona wersja poradnika dla ofiar i świadków hejtu – pobierz PDF TUTAJ.


 

SKRÓCONA WERSJA PORADNIKA DLA ŚWIADKA:

HEJTSTOP swiadek ofiara 5

Kwiecień 19, 2016

Zarówno mowa nienawiści, jak i zwykły hejt to zjawiska powszechne. Mogą dotknąć każdego z nas. Nie zastanawiaj się, dlaczego to spotkało akurat Ciebie. Problem nie leży w Tobie, ale w osobach, które posługują się językiem nienawiści. Nie daj się zastraszyć – tym osobom na tym właśnie zależy! Jeżeli ktoś grozi Ci za pośrednictwem maila, Facebooka czy jakiegokolwiek innego portalu, rozpowszechnia kompromitujące Cię materiały lub udostępnia Twój wizerunek bez twej zgody, radzimy podjąć tych kilka prostych kroków:

1. Zrób zrzut ekranu (klawisze FN+PrtScr dla Windowsa lub CMD+Shift+3 na Macu).

Śledczy będą mieli możliwość wglądu do treści nawet wtedy, gdy zostanie usunięta – dotyczy to szczególnie treści zamieszczanych w portalach społecznościowych lub na stronach, które są na bieżąco moderowane. Zadbaj o to, by na grafice powstałej po zrobieniu zrzutu ekranu adres URL strony był widoczny w całości. Na wszelki wypadek zapisz go oddzielnie. Jeżeli materiału jest bardzo dużo, warto rozważyć zapisanie strony do formatu PDF – taka opcja dostępna jest w wielu przeglądarkach.

2. Poproś administratora strony lub portalu o usunięcie treści.

Jeżeli znajduje się na portalu internetowym, skuteczną metodą zgłoszenia obraźliwych treści jest wiarygodna wiadomość wysłana do administratora – wzór do ściągnięcia na naszej stronie. Do zgłaszania treści na portalach społecznościowych służy tzw. „report button”. O tym, jak zgłaszać obraźliwe treści na największych portalach społecznościowych, dowiesz się z materiałów edukacyjnych, które przygotowaliśmy.

3. Zgłoś sprawę organom ścigania.

Warto wówczas powołać się na konkretny przepis prawa.
W przypadku ataków wobec konkretnej osoby, zastosowanie może mieć jeden z następujących artykułów kodeksu karnego:

  • art. 190 – groźba karalna;
  • art. 190a – podszywanie się pod inną osobę w celu wyrządzenia szkody majątkowej lub osobistej (dotyczy np. zakładania fałszywych profili w portalach społecznościowych);
  • art. 212 – zniesławienie (dotyczy rozpowszechniania fałszywych informacji);
  • art. 216 – zniewaga (dotyczy rozpowszechniania obraźliwych informacji na temat danej osoby, kierowania wyzwisk pod jej adresem).

Karalne jest również nakłanianie do popełnienia przestępstwa:

  • art. 18 §2 KK – dotyczy podżegania konkretnej osoby do popełnienia czynu zabronionego;
  • art. 255 KK – dotyczy publicznego nawoływania do popełnienia przestępstwa oraz publicznego pochwalania przestępstwa.

Jeżeli treść hejtu umieszczana jest w przestrzeni publicznej i ma on charakter wulgarny, autora treści można podciągnąć do odpowiedzialności na podstawie art. 141 Kodeksu wykroczeń, dotyczącego umieszczania w miejsc publicznym nieprzyzwoitego ogłoszenia, napisu lub rysunku. Artykuł ten dotyczy również używania wulgarnych słów i wyzwisk.

Więcej informacji na temat treści oraz przykładów zastosowania wymienionych paragrafów znajdziesz na naszej stronie.

Jeżeli dochodzi do znieważenia osoby ze względu na przynależność rasową, narodową, etniczną czy wyznaniową lub gdy mamy do czynienia z nawoływaniem do nienawiści na tym tle, zastosowanie mogą mieć również:

  • art. 256 KK – dotyczy publicznego propagowania totalitarnego ustroju państwa oraz nawoływania do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość;
  • art. 257 KK – dotyczy publicznego znieważania lub naruszenia nietykalności cielesnej grupy osób lub osoby z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu bezwyznaniowości.

Jeżeli w Twoją stronę kierowane są groźby (zwłaszcza wtedy, kiedy osoby, które kierują je w Twoją stronę, utrzymują, że wiedzą, gdzie mieszkasz lub znają szczegółowe informacje o Tobie), masz prawo wystąpić o ochronę osobistą. Ze stosownym wnioskiem należy zwrócić się do komendanta wojewódzkiego policji (w przypadku Warszawy – do Komendanta Stołecznego Policji). Wzór wniosku o ochronę znajdziesz na naszej stronie.

4. Możesz również wytoczyć proces cywilny.

Treści skierowane w Twoim kierunku mogą być potraktowane jako naruszenie dóbr osobistych (art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego). W przypadkach dotyczących mowy nienawiści i hejtu może dochodzić przede wszystkim do znieważenia, naruszenia czci, godności osobistej, swobody sumienia, nazwiska lub pseudonimu czy też wizerunku. Do złożenia zawiadomienia w tej sprawie nie jest potrzebne pośrednictwo policji ani prokuratury. Musisz jednak dysponować danymi osoby, którą wskazujesz – w aktualnym porządku prawnym nie jest możliwe składanie tzw. „ślepych pozwów”. Potrzebne będą przynajmniej imię i nazwisko oraz adres osoby, która narusza Twoje dobra osobiste. Jeżeli nie dysponujesz tymi danymi, możesz zwrócić się do prokuratury z wnioskiem o ich ustalenie.

Jeśli po Twoim zgłoszeniu nic się nie dzieje lub jeśli dostrzegasz jakieś nieprawidłowości (np. policjant prowadzący sprawę zachował się względem Ciebie niewłaściwie – obraził Cię, rzucał kąśliwe uwagi), możesz skontaktować się z jedną z następujących instytucji:

Pamiętaj!

Temida nie działa z prędkością geparda. Nawet jeżeli dojdzie do ukarania sprawców, hejt zostawia po sobie trwały ślad. Nie zachowuj problemu dla siebie. Łatwiej jest przeżywać trudne chwile w towarzystwie osób, które będą dla nas wsparciem. Porozmawiaj o tym z bliskimi osobami – z kimś ze swojej rodziny, z przyjacielem, ze znajomym, z osobą życzliwą. Musisz pamiętać, że niezależnie od tego, ile negatywnych rzeczy na swój temat się naczytasz, zawsze są osoby, którym na tobie zależy. Warto też poszukać pomocy u profesjonalisty. Psycholog być może jako jedyny jest w stanie spojrzeć na Twoją sytuację z dystansem. Dla bliskich z Twojego otoczenia ważne jest, by udzielić ci wsparcia, jednak mogą oni potraktować całą sprawę zbyt osobiście. Psycholog wie natomiast, jak Twoja sytuacja wygląda z perspektywy wiedzy o ludzkich zachowaniach. Poradzi Ci, jak się zachować w sytuacji, w której się znalazłeś.

Jeżeli istnieje taka możliwość, poproś zaufane osoby o monitorowanie treści na Twój temat. Staraj się nie robić tego osobiście – nie jesteś przecież ze stali. Czytanie oczerniających i wulgarnych materiałów na własny temat nie jest miłym doświadczeniem. O ile to możliwe, oszczędź sobie tego.

Ale przede wszystkim nie załamuj się i rób dalej to, co uważasz za słuszne. Weź dzień wolnego, odpocznij i idź dalej :)


Skrócona wersja poradnika dla ofiar i świadków hejtu – pobierz PDF TUTAJ.


SKRÓCONA WERSJA PORADNIKA DLA OFIAR HEJTU:

HEJTSTOP swiadek ofiara 6

Kwiecień 18, 2016

Wbrew obiegowym opiniom, problem mowy nienawiści nie jest niczym nowym. Pierwsze akty regulujące tę kwestię powstały zaraz po II wojnie światowej w ramach systemu ONZ. W Konwencji w sprawie zapobiegania i karania zbrodnią ludobójstwa z 9 grudnia 1948 r., Państwa-Strony potwierdziły, że ludobójstwo, popełnione zarówno w czasie pokoju, jak i podczas wojny, stanowi zbrodnię w obliczu prawa międzynarodowego, oraz zobowiązują się zapobiegać tej zbrodni i karać ją. Jedną z form zapobiegania ludobójstwu było zobowiązanie się Państw-Stron do objęcia ściganiem czynów polegających na publicznym nawoływaniu do popełnienia ludobójstwa, które do dziś pozostaje najcięższą formą mowy nienawiści. Polska przystąpiła do Konwencji Ustawą z dnia 18 lipca 1950 r. o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Chcesz dowiedzieć się więcej? Zajrzyj do naszej najnowszej publikacji!

Jak przeciwdziałać mowie nienawiści? wersja PL

Jak przeciwdziałać mowie nienawiści? wersja ANG

Kwiecień 16, 2016

Zgodnie z polskim prawem na terenie Rzeczpospolitej nie wolno publicznie propagować jakiegokolwiek totalitarnego ustroju państwa ani nawoływać do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych czy ze względu na bezwyznaniowość. Praktyka pokazuje jednak, że prawo kroczy swoją drogą, a służby – swoją. Jak bowiem inaczej wytłumaczyć sytuację, w której Policja może wejść za zgodą studenta do mieszkania, w którym trwa impreza i sprawdzić, czy któryś z gości nie łamie prawa, co zresztą często robi, a nie jest skłonna do zapobiegania imprezom jawnie neofaszystowskim lub do monitorowania ich przebiegu?

Ponad rok temu na Dolnym Śląsku bez przeszkód zagrały zespoły związane z neofaszystowską międzynarodówką. Służby ograniczyły się wówczas do patrolowania terenu wokół obiektu, w którym odbywał się koncert. Zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa wymienionego w artykule 256 Kodeksu Karnego wpłynęło do prokuratury z inicjatywy Fundacji Klamra. Dlaczego w tej i podobnych sprawach postępowanie przygotowawcze zostaje rozpoczęte dopiero na wniosek organizacji pozarządowej, a nie z inicjatywy organu publicznego? Dlaczego funkcjonariusze nie przerwali tej imprezy?          

Zdaje się, że problemów nastręcza służbom zbyt sztywna interpretacja słowa publicznie, które pojawia się w art. 256 k.k. Nie oznacza ono tego samego, co sformułowanie w miejscu publicznym, ponieważ istnieje możliwość popełnienia jakiegoś przestępstwa jednocześnie niepublicznie i w miejscu publicznym. Działanie publiczne charakteryzuje się tym, że zostało podjęte na oczach bliżej nieokreślonej liczby świadków. Jeśli więc na pustej ulicy, która jest przecież miejscem publicznym, zbijemy nocą szybę zaparkowanego auta, to nie dopuścimy się występku o charakterze chuligańskim, ponieważ jego istotą jest właśnie działanie publiczne, a w przypadku braku świadków trudno jest mówić o tym, że działaliśmy publicznie.

Policja odmawia ingerencji w sprawie koncertów zespołów neofaszystowskich, zasłaniając się tym, że tego typu imprezy mają charakter zamknięty. Rzeczywiście jest tak, że aby zgłosić swój udział w imprezie, a także dostać szczegółowe informacje na temat miejsca i godziny rozpoczęcia wydarzenia, na którym zagrają grupy skrajnie prawicowe, trzeba zadzwonić do organizatora, którego numer podany jest w reklamach internetowych. Jednakże kryterium odróżniające istnienie publiczności działania od jej braku, czyli uczestnictwo nieokreślonej liczby osób, których nie da się indywidualnie oznaczyć, wydaje się w przypadku koncertów grup neofaszystowskich absurdalne.

Nawet jeżeli liczbę osób obecnych w trakcie koncertu da się precyzyjnie określić, to przecież potrzeba by niemałego wysiłku intelektualnego, aby wytłumaczyć, że charakter imprezy kilkudziesięcio- lub kilkusetosobowej, do której za odpowiednią opłatą dostęp ma każdy, nosi znamiona prywatności (a przecież wydarzenie nie ma charakteru publicznego, o ile ma charakter prywatny). W uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z 16 listopada 1972 roku (I KR 274/72) znajdziemy uwagę, że „uczestnictwo bliżej nieokreślonej liczby osób, nie mogących być indywidualnie oznaczonymi – nie może być traktowane statycznie, sztywno”.

Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 20 września 1973 r. (VI KZP 26/73) istotą działania publicznego jest działanie nie tylko z zamiarem bezpośrednim, ale też – ewentualnym. Muzyk, który na scenie wykonuje utwory, w których nawołuje do nienawiści na tle rasowym, wyznaniowym, narodowościowym czy etnicznym, fizycznie nie jest w stanie w tym samym czasie występować przed publicznością oraz pilnować zarówno ilości, jak i tożsamości osób obecnych na koncercie. Sprawca – jako osoba wykonująca pewien program muzyczny w określonych ramach czasowych – ma więc świadomość tego, że jego zachowanie jest dostępne dla nieokreślonej liczby osób lub co najmniej godzi się na to, że jego działanie może dotrzeć do nieokreślonej liczby osób, ponieważ nie może na bieżąco kontrolować listy obecności.

Tłumaczenia służb, że impreza, która była reklamowana w Internecie na stronach dostępnych dla każdego, ma charakter zamknięty i w związku z tym jedyną możliwością działania jest monitorowanie terenu w najbliższym sąsiedztwie koncertu, wydają się groteskowe. Policja ma związane ręce, czy po prostu nie chce egzekwować prawa? Każdy brak reakcji służb na organizowanie koncertów zespołów propagujących nienawiść jest przyzwoleniem na poszerzanie tak kręgu odbiorców tego typu przekazu, jak wachlarza grup muzycznych, które w swojej twórczości odwołują się do szkodliwych ideologii. Obyśmy zdążyli wypracować odpowiednie sposoby reakcji, nim Polska zyska niechlubne miano enklawy neofaszystów w Europie.

Anna Konopka
Kwiecień 14, 2016

W Internecie spędzamy coraz więcej czasu. Niestety, w nim również coraz częściej stykamy się z nienawiścią. Jak na nią reagować, jak się przed nią zabezpieczać?

Przygotowaliśmy materiał przeznaczony dla nauczycieli, którzy chcą porozmawiać o tym ze swoimi uczniami. Zachęcamy do korzystania!

Wersja do druku

Wersja online

Kwiecień 14, 2016

7 kwietnia przedstawiciele kampanii HejtStop brali udział w czyszczeniu cmentarza żydowskiego w Sochaczewie. Wspólnie z wolontariuszami z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, pracownikami Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą oraz z pomocą Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie usuwaliśmy nienawistne napisy, które pojawiły się na terenie tutejszego kirkutu w grudniu ubiegłego roku.

 

Nie było to zwykłe zamalowanie. Tym razem farby, wałki i pędzle okazały się zbędne, ponieważ nie mieliśmy do czynienia z elewacją zwykłego budynku. Napisy, które zastaliśmy, w połączeniu ze specyficznym podłożem okazały się wyjątkowo trwałe. Musieliśmy użyć myjki ciśnieniowej, szmat nasączonych rozpuszczalnikiem, papieru ściernego i wyjątkowej siły, aby pozbyć się obraźliwych treści. Dzięki zaangażowaniu wszystkich ochotników udało się wyczyścić ohel na grobie cadyków Bornsteinów.

 

Za zeszlifowanie wierzchniej warstwy zdewastowanego pomnika, który upamiętnia ofiary Zagłady, odpowiadają panowie z miejscowego zakładu kamieniarskiego. Ich profesjonalna pomoc okazała się nieoceniona.

 

Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy swoją symboliczną cegiełką wysiłku przyczynili się do tego, że cmentarz wygląda teraz jak dawniej!

 

Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć z tego przedsięwzięcia:

 

 

Czyszczenie kirkutu - Sochaczew 2016
 

Kwiecień 7, 2016

Czy celebryci mają prawo do ochrony dobrego imienia?
Czy mowa nienawiści mieści się w ramach wolności wypowiedzi?
Co robić, kiedy stykamy się z hejtem w sieci?
Jakie są koszty pomocy prawnej?
O hejcie z perspektywy prawnika opowiada radca prawny z LSW Leśnodorski Ślusarek i Wspólnicy, Milena Bogdanowicz.


Kwiecień 5, 2016

Czym jest mowa nienawiści? Według mnie są to wszelkie wypowiedzi wskazujące na brak tolerancji wobec wolności innego człowieka. Ale czym jest ta wolność? Jest to prawo każdego człowieka do tego, żeby był szczęśliwym na swój własny sposób. W dzisiejszych czasach dużo mówimy o wolności, jednak czy każdy z nas może być wolny? Gdzie kończy się moja wolność? Wydaje mi się, że tam gdzie zaczyna się wolność drugiej osoby. Ale czy to jak wyglądam, jaka mam orientację seksualną, jaki mam kolor skóry, jakie mam poglądy polityczne to jest jeszcze moja wolność czy już jest wolność innego człowieka? Myślę, że te pytania mogłyby wywołać dużą dyskusję.

Sama kilka razy doświadczyłam mowy nienawiści na własnej skórze. Kolegom nie podobało się to jakie mam poglądy polityczne, mi ich poglądy też się nie podobały, jednak oni uznali, że warto wypisać w Internecie co sądzą na mój temat. Właśnie! Koledzy nie napisali, że nie podobają im się moje poglądy, bo uważają, że nie mam racji, tylko napisali, że ja im się nie podobam. Ucząc dzieci, mówię im, żeby oceniać czyny a nie ludzi, bo czy moje poglądy polityczne to jedyna rzecz, która mnie określa? Było mi przykro, że moi prywatni koledzy zachowali się w ten sposób. Pomyślałam jednak, że nie warto przejmować się ich zachowaniem. Uznałam, że może lepiej nie mieć kolegów, którzy zachowali się w taki sposób i starałam się zapomnieć o sprawie. Właśnie starałam się. Jednak to nie jest takie proste zapomnieć o przykrych słowach. Często później myślałam o tej sytuacji, czy byli pod wpływem alkoholu pisząc to, przecież po alkoholu wszyscy są odważniejsi. Zastanawiałam się czy byliby w stanie powiedzieć mi te słowa prosto w oczy.

Czasami wydaje mi się, że osoby wyrażające swoje zdanie w Internecie nie zdają sobie sprawy z tego jaką krzywdę mogą wyrządzić innej osobie. To jest przemoc psychiczna. Często spotykam się z opinią, że jeśli nie ma siniaków, to nie ma przemocy. Ostatnio prowadziłam zajęcia dla uczniów na temat zdrowego stylu życiu. Na początku zapytałam się czy wiedzą co zrobić w przypadku kiedy się skaleczą. Nawet najmłodsze dzieci wiedziały co zrobić. Jednak kiedy zapytałam czy wiedzą co należy zrobić kiedy ktoś sprawi im przykrość i jest im smutno, spojrzały się na mnie zdziwione. Takiej reakcji się spodziewałam. W swojej pracy często spotykam się z tym, że ludzie nie zastanawiają się nad swoim zdrowiem psychicznym. Kiedy boli mnie serce idę do kardiologa, mam problemy z widzeniem, udaję się do okulisty. Jednak kiedy nie radzę sobie z moimi problemami, rzadko sięgam po pomoc specjalistów. Czy w swojej edukacji mieliście zajęcia na temat radzenia sobie ze stresem? Czy w trakcie studiów, ktoś powiedział jak radzić sobie z pierwszym porażkami na polu zawodowym? Nie mamy czasu na rozmowy o naszych emocjach, często nie mamy czasu na ich odczuwanie, albo nawet nie umiemy ich rozpoznawać. Dlaczego to jest ważne? Bo to daje nam zasoby do radzenia sobie w trudnych sytuacjach życiowych.

Co w momencie kiedy nie mamy rozwiniętych zasobów, a doświadczymy przemocy jaką jest mowa nienawiści? Konsekwencje mogą być różne. Przede wszystkim pojawia się stres związany z przeżywaniem dyskomfortowej sytuacji. Zaczyna się często od obniżenia poczucia własnej wartości.Zaczynamy myśleć, że skoro ktoś tak uważa na nasz temat to za pewne tak jest. Wszelkie niepowodzenia w życiu uznajemy jako potwierdzenie tego, że jesteśmy do niczego. W momencie kiedy czujemy się beznadziejnymi, nic nie wartymi ludźmi, przestajemy mieć ochotę na kontakty międzyludzkie- zaczynamy się izolować. Poczucie samotności, chęć podniesienia własnej wartości, często popycha do eksperymentowania ze środkami psychoaktywnymi, co w konsekwencji może prowadzić do uzależnienia od tych substancji. Często w takich sytuacjach pojawiają się też ruminacje, czyli uporczywe nawracające myśli o trudnej dla nas sytuacji. Te myśli powodują problemy ze snem, przez co osoba może być drażliwa. Wartym zaznaczenia jest też fakt, że taka sytuacja ma wpływ na zwiększenie ryzyka popełnienia samobójstwa.

Poniżej przedstawiam wybrane zaburzenia na podstawie ICD-10, które mogą być rozpoznane dla ofiar przemocy.

  1. DEPRESJA:
  • trudności z koncentracją uwagi lub zaburzenia pamięci, zaburzenia snu
  • zmęczenie lub utrata energii
  • drażliwość
  • zamartwianie się
  • płaczliwość
  • nadmierna pobudliwość
  • przewidywanie najgorszego
  • poczucie beznadziejności (trwały pesymizm w postrzeganiu przyszłości)
  • niska samoocena lub poczucie bezwartościowości

 

  1. LĘK UOGOLNIONY

Objawy pobudzenia układu autonomicznego

(1) Palpitacje lub mocne bicie serca lub przyśpieszone bicie serca.

(2) Pocenie się.

(3) Drżenie ciała.

(4) Suchość w jamie ustnej (niewywołana lekami lub odwodnieniem).

Objawy z okolic klatki piersiowej i brzucha

(5) Trudności z oddychaniem.

(6) Uczucie dławienia się.

(7) Ból lub uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej.

(8) Nudności lub dyskomfort w okolicy brzucha (np. ucisk w żołądku).

Objawy związane z funkcjonowaniem mózgu i umysłem

(9) Zawroty głowy, trudności z utrzymaniem równowagi lub zasłabnięcia.

(10) Poczucie derealizacji lub depersonalizacji.

(11) Lęk przed utratą kontroli, popadnięciem w obłęd lub zemdleniem.

(12) Lęk przed śmiercią.

Objawy ogólne

(13) Przypływy zimna i gorąca.

(14) Odczucia drętwienia i mrowienia.

Objawy napięcia

(15) Napięcia lub bóle mięśni.

(16) Niepokój ruchowy i niemożność odprężenia się.

(17) Uczucia wzmożonej czujności lub napięcia emocjonalnego.

(18) Uczucie dławienia lub ucisku w gardle lub trudności z przełykaniem.

Inne objawy niespecyficzne

(19) Tendencja do wygórowanego reagowania przestraszeniem na pomniejsze sytuacje zaskoczenia.

(20) Trudności z koncentracją uwagi i uczucie pustki w głowie związane niepokojem i obawami.

(21) Stała drażliwość.

(22) Trudności z zasypianiem związane z zamartwianiem się.

 

  1. PTSD- ZESPÓŁ STRESU POURAZOWEGO
  2. Pacjent był narażony na stresujące wydarzenie lub sytuację (oddziałujące krótko- lub długotrwale) o cechach wyjątkowo zagrażających lub katastroficznych, które mogłoby spowodować przenikliwe odczuwanie cierpienia u niemal każdego.
  3. Występuje uporczywe przypominanie sobie lub „odżywanie” stresora w postaci zakłócających „przebłysków” (ang. flashbacks), żywych wspomnień lub powracających snów, albo w postaci gorszego samopoczucia w sytuacji zetknięcia się z okolicznościami przypominającymi stresor lub związanymi z nim.
  4. Pacjent aktualnie unika lub preferuje unikanie okoliczności przypominających stresor lub związanych z nim, co nie występowało przed zetknięciem się z działaniem stresora.
  5. Występowanie któregokolwiek z następujących:
  • częściowa lub całkowita niezdolność do odtworzenia pewnych ważnych okoliczności zetknięcia się ze stresorem,
  • uporczywie utrzymujące się objawy zwiększonej psychologicznej wrażliwości i stanu wzbudzenia (nie występujące przed ekspozycją na stresor) w postaci którychkolwiek dwóch z poniższych:
  • trudności z zasypianiem i podtrzymaniem snu
  • drażliwość lub wybuchy gniewu
  • trudność koncentracji
  • nadmierna czujność
  • wzmożona reakcja zaskoczenia

 

  1. ASD- OSTRA REAKCJA NA STRES
  • uczucie obcości własnej osoby, ciała (depersonalizacja)
  • odczucie obcości świata (derealizacja)
  • uczucie oszołomienia
  • poczucie odrętwienia
  • problemy z pamięcią
  • złość, gniew, rozpacz
  • unikanie innych, izolacja
  • dziwne zachowania

 

  1. TRAUMA (-na podstawie DSM-IV-TR):

„(…)bezpośrednie i osobiste doświadczenie zdarzenia, które wiąże się ze śmiercią albo poważnymi obrażeniami lub z groźbą śmierci albo poważnych obrażeń, lub z innym zagrożeniem dla integralności fizycznej danej osoby; byciem świadkiem śmierci, obrażeń albo zagrożenia integralności innej osoby, lub z wiadomoscią o nagłej lub gwałtownej śmierci albo o poważnych obrażeniach lub o zagrożeniu śmiercią albo z poważnymi obrażeniami, których doświadczył członek rodziny albo inna bliska osoba (Kryterium A1). Reakcja danej osoby na to zdarzenie musi się wiązać z silnym strachem, poczuciem bezradności lub przerażeniem ( w przypadku dzieci musi się wiązać z dezorganizacją zachowania lub pobudzeniem) (Kryterium A2)” (s.463)

Przedstawione powyżej jednostki kliniczne wskazują na poważne zaburzenia w funkcjonowaniu człowieka. Rozpoznanie często wiąże się zestygmatyzacją ze strony otoczenia. Niejednokrotnie osoba zamiast skorzystać z pomocy specjalistów i adekwatnej dla zaburzenia pomocy, nie podejmuje leczenia.

Dlatego kiedy widzimy, że ktoś z naszego otoczenia jest ofiarą przemocy, powinniśmy pamiętać jak istotne jest wsparcie. Ważnym jest aby nie pozostawiać osoby samej sobie. Często kiedy jest to ktoś z naszej rodziny lub bliska nam osoba, sami podchodzimy emocjonalnie do tej sytuacji i wtedy łatwo jest zamiast pomóc, zaszkodzić. Dlatego najlepiej jest skorzystać z pomocy specjalisty. Jednak wiedza, że osoba ma na kogo liczyć, do kogo może się zawsze odezwać i zostać wysłuchana, jest niezmiernie przydatne w procesie rehabilitacji.

W dobie Internetu często widać skrócenie dystansu, teraz każdy może obrazić polityka czy dziennikarza, kiedyś nie było na to miejsca. W Internecie często można zauważyć, że osoby odnoszą się do siebie bez szacunku, bez kultury. Skoro mogę obrazić nawet mojego profesora bez konsekwencji, to dlaczego nie obrazić koleżanki. Anonimowość pozwala na więcej. Rzadko czytam komentarze w Internecie, ale wyszukując informacje o hejtstop trafiłam na artykuł o internetowym ataku na Joannę Grabarczyk, przypadkiem zaczęłam czytać komentarze… Żaden nie był podpisany imieniem i nazwiskiem! Usłyszałam opinię, że osoby publiczne same są sobie winne- wystawiają się, jakby tylko czekały, żeby ich obrazić. Dla mnie to brzmi jakby powiedzieć, że ofiara gwałtu jest sama sobie winna, bo kusiła gwałciciela.

Marzec 30, 2016

Harcerze z Hufca ZHP Mokotów współpracowali z HejtStop przy zamalowaniach w czasie tegorocznego Rajdu Arsenał. Zamalowali w sumie trzy lokalizację w ramach jednego z punktów gry miejskiej organizowanej w ramach rajdu. Stworzyli również mural, któremu przyświecało hasło rajdu – Widzieć więcej. Można obejrzeć go na murze LO im. Janiny Zawadowskiej przy skrzyżowaniu ul. Rzymowskiego i al. Wilanowskiej w Warszawie.

 

Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć z tego przedsięwzięcia:

 

 

Rajd Arsenał 2016 (Widzieć więcej)
 

Widzisz hejta? Reaguj!